De Stomme van Portici
- zaterdag 15 januari 2011, 14u28
- Auteur: Johan Sauwens
De voorbije dagen was het weer erg: de teleurstelling over het mislukken van het “compromis” van Johan Vande Lanotte was in bepaalde kringen zo groot dat alle remmen los waren. Met onverholen steun voor de redacteurs van onze openbare omroep (de ochtend) werden de snoodaards van CD&V en N-VA, die de onderhandelingen (zogezegd) hadden laten mislukken, beladen met alle zonden (en epitheta) van Israël.
Sommige media publiceren grote koppen zoals: 'België stijgt razendsnel op de bankroetlijst'.
In de kranten wordt de lange regeringsvorming geduid als “onbegrijpelijk (Yves Desmet), “blinde besluiteloosheid” (Marc Reynebeau), “mars der dwaasheid” (Marc Hooghe), “de hyena’s zijn in aantocht” (Guy Tegenbos) “onverantwoord en ondemocratisch (Axel Miller) “maandenlang politiek surplacen” (Steven Samyn) enzovoort.
In “de ochtend”, het Radio 1-programma, werden dag na dag ramp-profeten opgevoerd die de bevolking nog meer angst moeten aanpraten. De druk op de politici wordt verhoogd en het heimwee naar het Belgische compromis-model wordt publiek geformuleerd, in één adem met “de onbekwaamheid van de huidige generatie politici”.
In het gesprek met Luc Huyse is er zelfs sprake van “een verloren generatie politiekers die blijven vastzitten in het eigen gelijk en er niet meer in slagen om samen oplossingen te vinden.
Deze verwijten zijn onterecht.
Deze criticasters miskennen de realiteit en zitten nog in hun denkschema’s van de jaren ’70. Juist omdat de kiezer de kaarten volledig heeft herschikt: nooit voorheen heeft de Vlaamse kiezer zo nadrukkelijk een schreeuw om zelfbestuur geslaakt.
Nooit voorheen hebben de voorstanders van de Vlaamse onafhankelijkheid of verregaand confederalisme samen zo een overdonderende meerderheid gehaald als nu in Vlaanderen.
En zo werkt nu eenmaal de democratie: de kiezer geeft de richting aan. Al te lang is in Vlaanderen het signaal van de kiezer miskend.
N-VA en CD&V verdienen applaus voor het feit dat ze niet in een halfslachtig compromis zijn gestapt: de responsabilisering van de deelstaten is absoluut nodig om sociaal-economisch orde op zaken te stellen, onze sociale zekerheid betaalbaar te houden en onze toekomst voor te bereiden.
De vraag is dus niet: wanneer zullen CD&V en N-VA overstag gaan, maar wel: zijn de Franstaligen eindelijk bereid om orde op zaken te stellen, de staatsfinanciën te zuiveren en de economische hefbomen aan te pakken via een veel grotere verantwoordelijkheid van de deelstaten.
Men kan er niet omheen: Vlaanderen en Wallonië, het zijn twee verschillende werelden.
Dit betekent dat er een verschil van aanpak nodig is, maatwerk dus, zowel in het arbeidsmarktbeleid als in het globale economische en fiscale beleid.
Indien de franstaligen deze roep van de Vlaamse kiezers blijven negeren, zal onze gemeenschappelijke internationale concurrentiepositie altijd maar verder verzwakken, zowel inzake export als op de financiële markten.
De Belgische besluitvorming stokt en verloopt bijzonder moeizaam, dat is sinds 2007 ten overvloede aangetoond.
De Vlamingen vragen niet het einde van België, maar wel een grote autonomie binnen de confederatie.
Wij hebben eigenlijk niets tegen de Walen, maar wel tegen een intussen voorbijgestreefd socialistisch model, dat een modern beleid onmogelijk maakt.
Indien de franstaligen halsstarrig weigeren een echte staatshervorming toe te staan die ons de ruimte geeft om de toekomst voor te bereiden, dan bevinden wij ons in een echte echtscheidingssituatie: de tegenstrijdige inzichten van beide partners maken het verder samenleven onmogelijk: er kunnen geen investeringsbeslissingen meer samen genomen worden, want ieder wil het anders.
Als het zo blijft, de blokkering, geef ons dan zoals Zuid-Soedan het referendum als weg naar zelfbestuur.
Of zullen we “de Stomme van Portici” nog eens laten opvoeren in de KVS?
Johan Sauwens
Vlaams volksvertegenwoordiger
CD&V
In de kranten wordt de lange regeringsvorming geduid als “onbegrijpelijk (Yves Desmet), “blinde besluiteloosheid” (Marc Reynebeau), “mars der dwaasheid” (Marc Hooghe), “de hyena’s zijn in aantocht” (Guy Tegenbos) “onverantwoord en ondemocratisch (Axel Miller) “maandenlang politiek surplacen” (Steven Samyn) enzovoort.
In “de ochtend”, het Radio 1-programma, werden dag na dag ramp-profeten opgevoerd die de bevolking nog meer angst moeten aanpraten. De druk op de politici wordt verhoogd en het heimwee naar het Belgische compromis-model wordt publiek geformuleerd, in één adem met “de onbekwaamheid van de huidige generatie politici”.
In het gesprek met Luc Huyse is er zelfs sprake van “een verloren generatie politiekers die blijven vastzitten in het eigen gelijk en er niet meer in slagen om samen oplossingen te vinden.
Deze verwijten zijn onterecht.
Deze criticasters miskennen de realiteit en zitten nog in hun denkschema’s van de jaren ’70. Juist omdat de kiezer de kaarten volledig heeft herschikt: nooit voorheen heeft de Vlaamse kiezer zo nadrukkelijk een schreeuw om zelfbestuur geslaakt.
Nooit voorheen hebben de voorstanders van de Vlaamse onafhankelijkheid of verregaand confederalisme samen zo een overdonderende meerderheid gehaald als nu in Vlaanderen.
En zo werkt nu eenmaal de democratie: de kiezer geeft de richting aan. Al te lang is in Vlaanderen het signaal van de kiezer miskend.
N-VA en CD&V verdienen applaus voor het feit dat ze niet in een halfslachtig compromis zijn gestapt: de responsabilisering van de deelstaten is absoluut nodig om sociaal-economisch orde op zaken te stellen, onze sociale zekerheid betaalbaar te houden en onze toekomst voor te bereiden.
De vraag is dus niet: wanneer zullen CD&V en N-VA overstag gaan, maar wel: zijn de Franstaligen eindelijk bereid om orde op zaken te stellen, de staatsfinanciën te zuiveren en de economische hefbomen aan te pakken via een veel grotere verantwoordelijkheid van de deelstaten.
Men kan er niet omheen: Vlaanderen en Wallonië, het zijn twee verschillende werelden.
Dit betekent dat er een verschil van aanpak nodig is, maatwerk dus, zowel in het arbeidsmarktbeleid als in het globale economische en fiscale beleid.
Indien de franstaligen deze roep van de Vlaamse kiezers blijven negeren, zal onze gemeenschappelijke internationale concurrentiepositie altijd maar verder verzwakken, zowel inzake export als op de financiële markten.
De Belgische besluitvorming stokt en verloopt bijzonder moeizaam, dat is sinds 2007 ten overvloede aangetoond.
De Vlamingen vragen niet het einde van België, maar wel een grote autonomie binnen de confederatie.
Wij hebben eigenlijk niets tegen de Walen, maar wel tegen een intussen voorbijgestreefd socialistisch model, dat een modern beleid onmogelijk maakt.
Indien de franstaligen halsstarrig weigeren een echte staatshervorming toe te staan die ons de ruimte geeft om de toekomst voor te bereiden, dan bevinden wij ons in een echte echtscheidingssituatie: de tegenstrijdige inzichten van beide partners maken het verder samenleven onmogelijk: er kunnen geen investeringsbeslissingen meer samen genomen worden, want ieder wil het anders.
Als het zo blijft, de blokkering, geef ons dan zoals Zuid-Soedan het referendum als weg naar zelfbestuur.
Of zullen we “de Stomme van Portici” nog eens laten opvoeren in de KVS?
Johan Sauwens
Vlaams volksvertegenwoordiger
CD&V
Geen opmerkingen:
Een reactie posten